DZIEŁO OSOBISTEGO POŚWIĘCENIA SIEBIE NAJŚWIETSZEMU SERCU PANA JEZUSA
2014-DZIEŁO OSOBISTEGO PNSJ.pdf
Dokument PDF [1.7 MB]

 

 

 

Dzieło Osobistego Poświęcenia się

 

Najświętszemu Sercu Pana Jezusa

 

Głównym złem, z powodu którego świat współczesny popadł w duchowe i moralne bankructwo oraz ruinę, jest niegodziwe i zaiste zbrodnicze usiłowanie, by pozbawić Chrystusa Jego Królewskiej Władzy, a także nieprzyjęcie nadanego przez Chrystusa Prawa Prawdy oraz odrzucenie Prawa Miłości, które jako Boskie Tchnienie jest życiodajną treścią i Mocą Jego Władania.

Ratunek i zbawienie dla współczesnego człowieka znajduje się tylko w czci Chrystusa jako Króla, w uznaniu uprawnień wynikających z Władzy, jaka On sprawuje, oraz w doprowadzeniu do powrotu poszczególnych ludzi i całej ludzkiej społeczności do chrześcijańskiego Prawa Prawdy i Miłości”. Tak powiedział Papież Pius XII w encyklice Summi Ponificatus.

Pan Jezus chce, aby wszyscy ludzie, a szczególnie Polacy, poświęcili się Jego Najświętszemu Sercu. Chce, aby najpierw każdy uczynił to osobiście a potem, aby uczyniły to wszystkie rodziny, parafie, narody i państwa na całym świecie. Poświęcenie Najświętszemu Sercu Jezusowemu ma być wprowadzeniem do intronizacji, czyli uznania Chrystusa za Króla – Króla miłosierdzia, Króla danego narodu i Króla danego państwa. Chodzi o uznanie publiczne Chrystusa za Króla, za głowę w życiu osobistym, rodzinnym, narodowym i państwowym. Warunkiem intronizacji w życiu publicznym jest intronizacja w życiu osobistym. Pan Jezus dał do zrozumienia Rozalii, że „ Intronizacja wpierw musi być przeprowadzona w każdej duszy z osobna. Bez tej Intronizacji wszelka inna byłaby bez znaczenia. (...) Dopiero gdy Intronizacja w duszach odbędzie się przynajmniej w olbrzymiej większości naszego Narodu, można będzie pomyśleć o uroczystej Intronizacji Serca Pana Jezusa w Polsce jako całości”. Pan Jezus czyni to dzieło pilnym i naglącym. Nie wolno Go odwlekać ani tym bardziej lekceważyć. W objawieniach danych Rozalii Celakównie czytamy: „Tylko te państwa nie zginą, które będą oddane Jezusowemu Sercu przez intronizację, które Go uznają swym królem i Panem.(...) To uznanie ma być potwierdzone porzuceniem grzechów i całkowitym zwrotem do Boga”. W rozpowszechnianiu kultu Serca Jezusowego oraz Intronizacji szczególna rola przypada Polsce. Pan Jezus mówi: „...Najpierw niech Polska poświęci się Memu Sercu... (i nasyci Moją miłością), a potem niech to samo uczynią również inne narody. Polska ma je nasycić przez przekazanie im nowych fal uszczęśliwiającego kultu Serca Bożego poprzez ideę osobistego poświęcenia się i Intronizację”.

Pan Jezus przynagla do intronizacji. W „Wyznaniach” Rozalii czytamy: „Pamiętaj, dziecko by sprawa tak bardzo ważna nie była przeoczona i nie poszła w zapomnienie. Intronizacja w Polsce musi być zaprowadzona... W tym kierunku trzeba wszystko czynić. Jest to ostatni wysiłek Miłości Jezusowej na te ostatnie czasy!... Nie trzeba zaniedbywać sprawy przyśpieszenia chwili Intronizacji w Polsce. Sam akt ofiarowania Polski przez Intronizację Mojemu Sercu przyniesie zbawienne korzyści, bo przez to bardzo dużo dusz nawróci się szczerze do pana Boga, poddając się Jego prawu.”

Choć wezwanie do osobistego poświęcenia się Sercu Jezusowemu oraz Intronizacji tego Serca zostało skierowane szczególnie do Polski, dotyczy ono jednak całego świata – wszystkich narodów i państw. W objawieniu danym Rozalii objawiająca się postać tak powiedziała o Ameryce i Australii: „W tej chwili postać wzięła ja za rękę i zaprowadziła na drugą stronę globu, wskazała na Amerykę i Australię i rzekła z bólem: – czyż za te dusze Chrystus nie cierpiał? Czyż one nie są odkupione Jego Najświętszą Krwią? Trzeba je, dziecko, włączyć, szczególnie Amerykę (...) Trzeba wszystko uczynić, by intronizacja była przeprowadzona. Jest to ostatni wysiłek miłości Jezusowej na te ostatnie czasy! (...) Jeśli chcecie ratować świat, trzeba przeprowadzić Intronizację Najświętszego Serca Jezusowego we wszystkich państwach i narodach na całym świecie. Tu i jedynie tu jest ratunek. Które państwa i narody jej nie przyjmą i nie poddadzą się pod panowanie słodkiej Miłości Jezusowej, zginą bezpowrotnie z powierzchni ziemi i już nigdy nie powstaną”.

Do odnowy kultu Najświętszego Serca Jezusowego zachęca nas Papież Jan Paweł II w przemówieniu w Warszawie w 1999 roku, w którym powiedział: „Ja zachęcam was do odnowy i rozwoju czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Przybliżajcie do tego źródła życia i świętości, osoby, rodziny, wspólnoty parafialne, środowiska, aby mogły z Niego czerpać niezgłębione bogactwo Chrystusa”.

Przed nim na temat kultu Najświętszego Serca Jezusowego wypowiadało się wielu papieży. Oto, co mówił papież Leon XIII w encyklice Annom Sacrum: „Oto dzisiaj oczom naszym daje się widzieć inny, ze wszech miar pomyślny znak Boży: Najświętsze Serce Jezusa (...) jaśniejące wśród płomieni najwspanialszym blaskiem. W Nim należy złożyć wszelką nadzieję. W Nim trzeba szukać i od Niego oczekiwać zbawienia wszystkich ludzi”.

Papież Pius XII w encyklice Haurietis aquas wypowiedział o kulcie Najświętszego Serca Jezusowego takie słowa: „Kto się ośmieli powiedzieć, że kult ten jest czymś nieodpowiednim i zbytecznym w naszych czasach, skoro poprzednik nasz, nieśmiertelnej pamięci Leon XIII uznał go za «najbardziej wypróbowaną formę pobożności». Nie wątpił też, że kult Najświętszego Serca Jezusowego stanowi skuteczne lekarstwo na uleczenie zła, które dziś także, i to nawet w formie o wiele ostrzejszej, atakuje i dręczy zarówno poszczególnych ludzi, jak osobistego całe społeczeństwa. «Zalecamy, mówił, wszystkim to nabożeństwo, bo wszystkim przyniesie ono pożytek»”.

 

 

AKT OSOBISTEGO POŚWIĘCENIA SIĘ

NAJŚWIĘTSZEMU SERCU JEZUSOWEMU

wg Św. Małgorzaty Marii Alacoque

 

Ja, ..................... oddaję i poświęcam siebie Najświętszemu Sercu Pana Jezusa Chrystusa; moją osobę i moje życie, moje uczynki, trudy i cierpienia, aby odtąd jedynie czcić, miłować i wielbić to Serce.

Mocno postanawiam należeć całkowicie do Niego i czynić wszystko z miłości ku Niemu, wyrzekając się z całego serca wszystkiego, co by Mu się mogło nie podobać.

Ciebie, o Najświętsze Serce, obieram jako jedyny przedmiot mojej miłości, jako obrońcę mego życia, jako rękojmię mego zbawienia, jako lekarstwo na moją słabość, jako naprawienie wszystkich błędów mojego życia i jako pewne schronienie w godzinę mej śmierci.

O Serce Jezusa pełne dobroci, bądź moim usprawiedliwieniem wobec Boga Ojca i odwróć ode mnie Jego sprawiedliwe zagniewanie.

O Serce pełne miłości, w Tobie pokładam całą moją ufność, ponieważ obawiam się wszystkiego ze strony mojej skłonności do czynienia zła, natomiast spodziewam się wszystkiego od Twojej dobroci.

Wyniszcz we mnie wszystko to, co może się Tobie nie podobać, albo sprzeciwiać. Niech Twoja czysta miłość tak głęboko przeniknie moje serce, abym nigdy nie zapomniał o Tobie, ani był odrzucony od Ciebie, o to błagam Cię przez Twoją dobroć.

Niech imię moje będzie zapisane w Tobie, ponieważ pragnę, aby największym moim szczęściem i radością było żyć i umierać jako Twój wiemy sługa. Amen.

 

* * *

 

(...) Boskie Serce Jezusa pragnie zachować Polskę i obdarzyć ją tymi łaskami, jakie były przeznaczone dla Francji za czasów św. Małgorzaty, pod warunkiem, że Polska uroczyście przeprowadzi intronizację Jego Najświętszego Serca na trzech szczeblach:

1) osobistym, 2) rodzinnym, 3) narodowym i państwowym.

Intronizacja – to wprowadzenie Boga na tron. Tronem tym ma być wnętrze człowieka i życie rodzinne oraz społeczne. Podstawą i koniecznym przygotowaniem do uroczystości intronizacji Najświętszego Serca Jezusa w narodzie i w państwie jest poświęcenie się Sercu Bożemu poszczególnych dusz i rodzin.

Aby naród mógł należycie się przygotować do tak wielkiego aktu, trzeba, aby wpierw było szerzone tzw. osobiste poświęcenie się Najświętszemu Sercu Jezusowemu.

28 maja 1939 r., w uroczystość Zesłania Ducha Świętego, kiedy Rozalia, modląc się gorąco, poleciła Panu Jezusowi sprawę Jego intronizacji, usłyszała następujące słowa: Dziecko, Maria Małgorzata dała poznać światu moje Serce, wy zaś kształtujcie dusze na modłę mojego Serca. Intronizacja to nie jest formuła zewnętrzna, ale ma się odbyć w każdej duszy.

Przy tej sposobności Pan Jezus wyraził życzenie, by kapłani mówili na ambonie o tej sprawie i gdzie tylko spotykają się z duszami, by jak najprędzej Jego królestwo przyszło do dusz, bo w ten sposób odnowi się świat. Na tym polega intronizacja.

W listopadzie 1940 r. Rozalia ponownie ma objawienie dotyczące osobistego poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu. Pan Jezus dał Rozalii wskazanie, że w krzewieniu idei osobistego poświęcenia się i intronizacji bardzo pomogą świeccy czciciele Najświętszego Serca Jezusowego.

Takich czcicieli z ojcowską miłością przyjął w roku 1945 książę arcybiskup Adam Sapieha. Jesienią tego samego roku pobłogosławił szerzenie tej praktyki, natomiast 17 kwietnia 1946 r. kanonicznie erygował Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu, którego celem jest krzewienie tej praktyki. Potem wszyscy biskupi wspólnym listem pasterskim z l stycznia 1948 r. Zaaprobowali, polecili i pobłogosławili praktykę osobistego poświęcenia się.

Pismem z 22 października 1948 r. nr 186509/S nadesłanym na ręce kardynała Sapiehy Stolica Apostolska pobłogosławiła Dzieło Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa.

Książę kardynał Adam Sapieha od chwili powstania idei osobistego poświęcenia się był bardzo przychylnie do niej nastawiony, żywo interesował się wszystkim, choćby drobnymi wydawnictwami o osobistym poświęceniu się, a niektóre z nich sam cenzurował.

Dzieło Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Pana Jezusa jest gruntem przygotowującym osoby, które będą potem tworzyły Wspólnotę Najświętszego Serca Jezusa w parafii.

 

(fragmenty z książki „Polska nie zginie, jeśli...” – Wydawnictwo Sióstr Loretanek – Warszawa 2002. Nihil obstat: Toruń, dnia 23 listopada 2001 r., L.dz. 2605/01/Ord. Ks. dr Krzysztof Krzemiński, cenzor /Imprimatur: Toruń, dnia 23 listopada 2001 r., L.dz. 2605/01/Ord. + Andrzej Suski, biskup toruński )

 

* * *

Adres Dzieła Osobistego Poświęcenia się

Najświętszemu Sercu Pana Jezusa:

 

ks. dr Janusz Mółka, Krajowy Moderator Dzieła Osobistego

Poświęcenia się NSJ, ul. Zamoyskiego 56, 30-532 Kraków

 

Osoby pragnące przystąpić do „Dzieła Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu” zobowiązują się przynajmniej raz w tygodniu (w piątki) odmawiać „Akt Osobistego Poświęcenia się Najświętszemu Sercu Jezusowemu” wg św. Małgorzaty Marii Alacoque. Zgłoszenie, celem wpisania do księgi wieczystej osób poświęconych (wraz z zaadresowana kopertą i naklejonym znaczkiem dla otrzymania dyplomu), należy wysłać na podany adres.

 

 

www.smkp.pl